سلام بر همنفسان عزیز!

حالا که پس از حدود 3 سال، آشتی مجددی با فضای وب و اینترنت فراهم شد، باور نداشتم دوستان دیروز و سرورانِ همیشه، تا به این اندازه مرا مورد لطف و نوازش قرار دهند و با مراحم و مهربانیهایشان،  این وامنده ی  قافله‌ی  مهر را بنوازند و شرمنده نمایند.

من هم به پاس محبت بیدریغ شان، سعی کردم بر غنای این خانه‌ی متروک بیفزایم و دستی بر سر و روی این ویرانه بکشم. رنگ و ظاهر این کالبد را عوض کنم و پنجره هایی تازه  بر آن بگشایم. البته که این تعمیرات هنوز ادامه دارد و تا پیرایش نهایی فاصله دارم تا بتوانم آنچه به نظرم مفید می رسد را در اختیار علاقمندانم قرار دهم.

از طرفی تنوع  علاقمندی های من از جمله شعر، داستان، پژوهش، مقاله و ... می طلبید که مختصری از همه ی حوزه های تعلق را در یک جا گرد هم آرم و از ساخت خانه هایی مجزا و کلبه هایی متعدد منصرف شوم. امید وارم در روزهایی به همین نزدیکی، این آرزو برآورده گردد.

 و اما به مصداق " از هرچه بگذری سخن دوست خوشتر است"، با تقدیم غزلی در این مجال، همنفسان ارجمند را به همکلامی و مصاحبت می طلبم. باشد که اگر مرا همچنان دوست و گرامی می دارید از راهنمایی و هدایت دریغ نفرمایید.

بی تو

کز کرده بغض مسخره ای در صدای من

طوفان مگر وزیده به آب و هوای من؟

این روزها که شعر به دادم نمی رسد

خشکیده چشمه های دل روستای من

زندانی همیشه ی "سردرگمی" شدم

تقدیر، خاک ریخته بر ردّ پای من

با من تمام  پنجره ها  قهر کرده اند

حتی اثر ندارد بر  شیشه -  های – من

تردید بر تمام تنم تار بسته است

بی شک خداست گمشده در انزوای من

وقتی تو نیستی همه با من غریبه اند

حتی فراری اند ز من سایه های من

#

اینها تمام، ماحصل بی تو بودن است

ای اتفاق یک شبه ! ای آشنای من!